بویلرهای لوله آب ممکن است گردش طبیعی داشته باشند، جایی که گردش آب بین یک درام بخار در بالا و یک درام گل در پایین به دلیل اختلاف چگالی رخ می دهد. در دیگ های با گردش اجباری، یک پمپ گردش آب را فراهم می کند. این کنترل مثبت تری از الگوی گردش نسبت به کنترلی که صرفاً توسط اختلاف چگالی ایجاد می شود، می دهد. این مهم است اگر دیگ بخار در محدوده وسیعی از ظرفیت کار کند.
دیگ های لوله آب معمولاً در تاسیسات برق و سایت های تولیدی بزرگ که در آن نیاز به ظرفیت زیاد و/یا بخار فشار بالا است استفاده می شود. بیشتر بویلرهای لوله آب در محل ساخته می شوند، اگرچه واحدهای کوچکتر "بسته بندی" در دسترس هستند.
در حالی که بویلرهای لوله آتش و لوله آب رایج ترین انواع هستند، به خصوص در مواردی که ظرفیت بخار بالا مورد نیاز است، طرح های دیگری نیز وجود دارد.
طراحی اصلی این است که آب تغذیه به سیم پیچ های منفرد یا چندگانه ای که در اطراف یک مشعل چیده شده اند پمپ شود. گرمای ورودی و جریان سیال بخار در خروجی سیم پیچ بین 10 تا 20 درصد رطوبت تولید می کند. سپس در صورت نیاز می توان این بخار را از جداکننده و سوپرهیتر عبور داد. آرایش سیم پیچ می تواند شامل یک بخش اکونومایزر در گاز دودکش خروجی باشد. آب تغذیه را می توان آب خام یا مخلوطی از آن و میعانات برگشتی تصفیه کرد. آب تخلیه جداکننده را می توان به مخزن آب تغذیه بازگرداند یا تخلیه کرد، یا آب تغذیه را می توان برای بازیافت از طریق کویل ها به زهکش جداکننده اضافه کرد. این نوع بویلرها می توانند مواد جامد محلول بسیار بالا (تا 8000ppm) را در فاز آب در خروجی سیم پیچ بدون آسیب رساندن به خلوص بخار حمل کنند. جریان از طریق سیم پیچ ها باید اطمینان حاصل کند که داخل کویل ها در منطقه کوره به درستی خیس و خنک شده است تا از خشک شدن، خوردگی و رسوب اطمینان حاصل شود.
پتانسیل خوردگی در این نوع دیگ افزایش می یابد زیرا فرصتی برای خروج اکسیژن محلول و دی اکسید کربن وجود ندارد. برای جلوگیری از خوردگی و رسوب، تصفیه خوب آب ضروری است.

http://steamboilerr.toonblog.ir/

ریشه دیگ بخار به اواخر دهه 1700 و اوایل دهه 1800 با توسعه دیگ بخار از نوع کتری باز می گردد که به سادگی آب را به بخار می جوشاند. آب در بالای جعبه آتش قرار داده شد و سپس به بخار جوشانده شد. تا اینکه در حدود سال 1867، با توسعه دیگ کانوکشن، صنعت تولید بخار آغاز شد.
ممکن است بحث شود که چه کسی اولین دیگ بخار تولید می کند. با این حال، اکثر افراد موافق هستند که جورج بابکاک و استیون ویلکاکس دو نفر از بنیانگذاران دیگ بخار بودند. آنها اولین کسانی بودند که طراحی دیگ بخار زاگرس خود را که از لوله هایی در داخل ساختاری با دیواره آجر نسوز برای تولید بخار استفاده می کرد، در سال 1867 ثبت اختراع کردند، و آنها را در شهر نیویورک در سال 1891 تأسیس کردند. اولین دیگ های بخار آنها بسیار کوچک بودند و از زغال سنگ استفاده می کردند. ، با دست شلیک می شود و با سرعت بسیار کم گرمای ورودی کار می کند. دیوارهای آجر نسوز جامد که محفظه واحد را تشکیل می دادند، ضروری بودند، زیرا با تابش مجدد گرما به منطقه کوره، به فرآیند احتراق کمک می کردند.

شرکت بویلر استرلینگ، متعلق به O.C. باربر و به نام خیابان (خیابان استرلینگ) تاسیساتی که در باربرتون، اوهایو در آن قرار داشت، در سال 1891 شروع به ساخت دیگ بخار کرد. هشتمین طرح دیگ بخار استرلینگ آنها دیگ نوع H نام داشت. و دارای طرح دکور آجری بود. دیگ استرلینگ بسیار بزرگتر از دیگ بابک و ویلکاکس بود و از سه درام برای کمک به گردش آب و جریان بخار در سرتاسر دیگ استفاده می کرد.
در سال 1907، شرکت بویلر استرلینگ ادغام شد. آنها نام دیگ خود را به استرلینگ نوع H تغییر دادند و احتمالاً به دلیل توانایی آن در تولید 50000 پوند بخار در ساعت به یکی از پرفروش ترین دیگ های زمان خود تبدیل شد.
با این حال، آنها تنها تولید کنندگان دیگ بخار در اواخر دهه 1800 نبودند. شرکت گریو گریت و شرکت استوکر آمریکایی نیز دیگ هایی با طراحی مشابه تمام آجری می ساختند. هر دوی آنها از یک رنده مسافرتی یا پیچی در پایین دیگ برای انتقال سوخت (زغال سنگ کلوخه) در داخل دیگ استفاده کردند. همانطور که سوخت از داخل دیگ عبور می کرد، سوزانده می شد و خاکستر یا سوخت نسوخته به داخل قیف می ریخت. این دو شرکت بعداً مهندسی احتراق را تشکیل دادند
شرکت در سال 1912. شرکت مهندسی احتراق جدید نسخه خود را از فروش دیگ بخار گریو و استوکر آمریکایی ارائه کرد و آن را دیگ استوکر نوع E نامید.

هرچه بیشتر در مورد صنعت تولید بخار بیاموزیم، بیشتر می توانیم از تنوع و تاریخ غنی آن قدردانی کنیم. اکثر مردم هرگز حتی به یک نیروگاه نرفته اند، چه رسد به اینکه چیزی در مورد تاریخچه صنعت برق بدانند. دانش آنها از هر دو فقط به پشته هایی که در دوردست می بینند گسترش می یابد.
اگر از کسی بپرسید که در راه اندازی یا اختراع خودرو و صنعت خودرو به او اعتبار داده شده است، احتمالاً پاسخ خواهد داد: "فورد". اما چند نفر می دانند که چه کسی صنعت تولید بخار را راه اندازی کرده است؟ بدیهی است که صنعت خودرو نقش مهمی در شکل دهی کشور ما داشته است، اما صنعت برق نیز نقش مهمی در شکل دهی کشور ما داشته است.
دیگ بخار چیست؟
دیگ بخار جعبه ای است که از لوله هایی تشکیل شده است که از آتش داخل آن جعبه برای گرم کردن آب به خرید کارواش بخار استفاده می کند. در اطراف آن لوله ها و به طور کامل دیواره های لوله و منطقه جعبه آتش را پوشانده اند، مواد بریل (آجر، نسوز، عایق، و عقب افتاده). تعداد و اندازه لوله ها، نوع سوخت، و ابعاد فیزیکی کلی دیگ بسته به اینکه دیگ برای تولید چه چیزی طراحی شده است (آب، بخار یا گرما) و صنعتی که در نظر گرفته شده است متفاوت باشد. به عنوان مثال، ابزار، صنعتی، پزشکی).
بسیاری از اجزاء تشکیل دهنده یا به عنوان یک سیستم پشتیبانی برای دیگ بخار عمل می کنند تا نیازهای بخار یا حرارت طراحی شده آن را برآورده کند. لوله هایی وجود دارند که آب و/یا بخار را در سراسر سیستم حمل می کنند. دمنده های دوده که دستگاه را از خاکستر بادی یا گرد و غبار با دمیدن آب بخار یا هوا به داخل دیگ نگه می دارند. مشعل هایی که سوخت را می سوزانند (نفت، گاز، زغال سنگ، زباله)؛ اکونومایزرهایی که گرما را از گاز خروجی بازیابی می کنند و آب مورد استفاده برای تولید بخار را از قبل گرم می کنند. و بسیاری دیگر از این قبیل سیستم ها، از جمله آجر، نسوز، عایق، و لگ، که به دیگ بخار مولد کمک می کند انرژی و حرارت کارآمد باشد.